Οι δημιουργοί του “Orphan Black” μιλούν για το φινάλε της σειράς, το άλμα στο χρόνο και την πιθανότητα μιας ταινίας

August 30, 2017
By
Facebook
Share it!!

    Ο Γκρέαμ Μάνσον και ο Τζον Φώσετ εξηγούν το εκτενές τέλος της σειράς και ποιον κλώνο παραλίγο να σκοτώσουν.

     [Προσοχή: Το άρθρο περιέχει σπόιλερ από το φινάλε της σειράς Orphan Black του BBC America, με τίτλο «Διορθώνοντας τα λάθη των Πολλών».]

    Χρειάστηκαν πέντε σεζόν, αλλά τελικά, στο φινάλε της σειράς του Orphan Black, η Σάρα (Τατιάνα Μασλάνι) και οι αδερφές της εξολοθρεύουν το επιστημονικό κίνημα με το όνομα «Neolution» και τους τρελούς επιστήμονες που βρίσκονται πίσω από τη δημιουργία των κλώνων. Στην πραγματικότητα, όλη η μάχη φαίνεται να δίνεται με μια γέννηση, ένα θάνατο και τους κλώνους να βρίσκουν επιτέλους την ελευθερία τους μέσα στα πρώτα 30 λεπτά του επεισοδίου.

    Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει πολύς χρόνος για να εξερευνηθεί το θέμα της ελευθερίας και τι πραγματικά σημαίνει για τη Σάρα, την Ελένα, την Κοσίμα και την Άλισον, καθώς η σειρά κάνει ένα άλμα τριών μηνών στο χρόνο, σε ένα πιο ευτυχισμένο μέρος όπου η οικογένεια επιτέλους μπορεί να γιορτάσει το γεγονός ότι βρίσκονται όλοι μαζί.

    Ήταν ένα χάπι εντ που δεν συναντάμε και πολύ συχνά πια στην τηλεόραση και ένα τέλος το οποίο υπήρχε πάντα στο μυαλό των δημιουργών της σειράς Τζον Φώσετ και Γκρέαμ Μάνσον, από τη στιγμή που πρωτοξεκίνησαν να δουλεύουν τη σειρά, πριν από μια δεκαετία σχεδόν. Το περιοδικό THR συνάντησε τους δύο δημιουργούς για να ακούσει τη δική τους άποψη για την ολοκλήρωση της αγαπημένης σειράς, η οποία περιέχει μια ακόμη έκπληξη για τους φαν και για το πώς μπορεί το Κλαμπ των Κλώνων να συνεχίσει να ζει και στο μέλλον.

     

    Σε τι διαφέρει αυτό το φινάλε από εκείνο που είχατε κατά νου όταν ξεκινήσατε;

    Μάνσον: Ασχολούμαστε με την εγκυμοσύνη της Ελένα εδώ και δύο-τρεις σεζόν, έτσι ξέραμε ότι η γέννηση των παιδιών της θα ήταν ένα εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο για το φινάλε. Αλλά πήραμε τελικά την απόφαση να κάνουμε αυτό το άλμα στο μέλλον –η αλήθεια είναι ότι ο Τζον κι εγώ κάτι τέτοιο είχαμε στο μυαλό μας εδώ και αρκετό καιρό όταν σκεφτόμασταν το φινάλε.

    Φώσετ: Η ουσία ήταν ότι θέλαμε η κορύφωση της ιστορίας να περιστρέφεται γύρω από τη Σάρα και την Ελένα, τις δίδυμες, και ξέραμε ότι η στιγμή της γέννας θα ήταν δραματική κι επικίνδυνη. Σε γενικές γραμμές, αυτό ήταν που στοχεύαμε εξαρχής. Γνωρίζαμε επίσης ότι θέλαμε το φινάλε να οδηγήσει στην έκβαση της ιστορίας σχετικά γρήγορα, έτσι ώστε να μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε το χρόνο του τελικού επεισοδίου για να ασχοληθούμε με τους ήρωες της σειράς, να κάνουμε αυτό το άλμα στο χρόνο, να βρεθούμε στο μέλλον μαζί τους και να δούμε πώς προχώρησαν οι ζωές τους τώρα που κέρδισαν την ελευθερία τους. Ξέραμε ότι αυτό το τελευταίο επεισόδιο θα ήταν περισσότερο συναισθηματικό, παρά γεμάτο δράση.

    Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για τη σκηνή που η Ελένα διαβάζει το βιβλίο της, το Orphan Black;

    Μάνσον: Αυτή ήταν η αρχική ιδέα του Τζον, ότι δηλαδή η Ελένα θα κατέγραφε τα γεγονότα. Και μετά όλο αυτό έγινε λίγο αυτοκαταστροφικό όταν αποφασίσαμε να ονομάσουμε έτσι τη σειρά. Γελάσαμε πολύ με το Κλαμπ των Κλώνων για το όνομα Orphan Black, γιατί όλοι μας έλεγαν τι βλακώδες όνομα ήταν αυτό. Ο Τζον κι εγώ το ακούγαμε συνέχεια αυτό όταν ξεκινήσαμε τη σειρά. Ήταν, λοιπόν, ένα μικρό μαργαριταράκι που ο Τζον θέλησε να το πάμε πιο μακριά· ήθελε πραγματικά την Ελένα να κάνει τουρνέ με το βιβλίο της.

    Φώσετ: Την ήθελα να κλείνει συμφωνία με κάποιον εκδοτικό οίκο, αλλά ένας εκδότης θα μπορούσε να το εκδώσει μόνο ως βιβλίο επιστημονικής φαντασίας.

    Μάνσον: Δεν θα το έβγαζαν ποτέ στην αγορά ως βιογραφία.

     

    Με όλα αυτά τα χάπι εντ, γιατί δεν φέρατε πίσω τον έρωτα της Ελένα, τον Τζέσι (Πάτρικ Τζ. Άνταμς);

    Μάνσον: Τον Πάτρικ τον αγαπάμε και υπήρχαν τόσα πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε στο φινάλε και τόσα άλλα που θα θέλαμε να δούμε, αλλά στο τέλος ήταν πιο σημαντικό να εστιάσουμε στα κορίτσια μας, τόσο σαν άτομα όσο και σαν ομάδα, και να μην το τραβήξουμε πολύ.

    Φώσετ: Πάντα νιώθαμε ότι η Ελένα δεν είχε ανάγκη έναν άντρα, αλλά τις αδερφές της. Ήταν ωραίο που δώσαμε στην Ελένα αυτό το μικρό ρομάντζο, αλλά θα ήταν μάλλον κλισέ να επιστρέψει και να φύγουν μαζί στο ηλιοβασίλεμα. Είναι πιο σημαντικό το γεγονός ότι οι αδερφές αγκάλιασαν την Ελένα και ότι τα παιδιά της θα μεγαλώσουν σε μια μεγάλη οικογένεια.

    Μάνσον: Ήταν σημαντικό για μας να καταλάβουμε αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα, μετά από όλα όσα πέρασε και το πού κατέληξε. Κι όσο τρελή και παλαβή κι αν ήταν, ήταν σημαντικό ότι θα γινόταν μια υπέροχη μητέρα κι ότι αυτά τα παιδιά θα βρίσκονταν σε καλά χέρια, γιατί θα ήταν με μια μητέρα που θα τα πρόσεχε και θα τα φρόντιζε.

     

    Ήταν δεδομένο από την αρχή ότι τα δίδυμα θα ήταν αγόρια;

    Μάνσον: Όχι, αυτό το θέμα το αφήσαμε ανοιχτό. Προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι θα μας άρεσε περισσότερο. Νομίζω ότι δεν είχαμε καταλήξει σε μια απόφαση μέχρι και τα μισά περίπου της τελευταίας σεζόν. Κάτι μας ιντρίγκαρε στο γεγονός ότι αυτά τα αγόρια θα ανατρέφονταν από αυτή την οικογένεια των γυναικών και θα εξελίσσονταν σε προοδευτικούς άντρες. Ότι θα μεγάλωναν σωστά, θα μάθαιναν να σέβονται τις γυναίκες και ότι, παρά τα άσχημα πατριαρχικά θέματα, τα οποία η σειρά προσπάθησε τόσο σκληρά να αποκαλύψει, όλα αυτά τα κακά που στηλιτεύσαμε, τώρα μπορούμε να νιώθουμε σίγουροι ότι μια νέα γενιά αντρών μεγαλώνει με αυτές τις γυναίκες.

    Φώσετ: Και μετά υπήρχε και το θέμα πώς θα τα ονομάσουμε. Ο Γκρέαμ το τερμάτισε όταν τα ονόμασε Άρθουρ και Ντόνι. Ήταν μια πραγματικά συγκινητική στιγμή, όταν η Ελένα έδωσε τα ονόματα αυτών των δύο αντρών στα παιδιά της. Θυμάμαι τον Κρίστιαν Μπρουν, δεν είχε διαβάσει το κείμενο μέχρι την ανάγνωση του σεναρίου από όλους τους ηθοποιούς. Μόλις το διάβασε, σπάραξε στο κλάμα. Ήταν μια απίστευτα συγκινητική στιγμή όταν κατάλαβε πως η Ελένα είχε δώσει το δικό του όνομα σε ένα από τα παιδιά της.

     

    Υπήρξε ποτέ πραγματικά η πιθανότητα να σκοτώσετε μια από τις τέσσερις βασικές κλώνους;

    Μάνσον: Λίγο πολύ ξέραμε ότι οι βασικές τέσσερις θα τα καταφέρουν. Η Ρέιτσελ ήταν διαφορετική ιστορία και είχαμε πολλές και μεγάλες διαφωνίες γι’ αυτήν. Ο Τζον ήταν αμετάπειστος –η φίλη του, η Ρέιτσελ, θα επιβίωνε και θα έβρισκε κάποιον τρόπο να εξιλεωθεί. Δουλέψαμε πάρα πολύ πάνω στην ιστορία της Ρέιτσελ και θεωρώ ότι ήταν σωστή η απόφασή μας να την κρατήσουμε ζωντανή. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι γι’ αυτόν τον χαρακτήρα της σειράς και, στην ουσία, το γεγονός ότι η Ρέιτσελ επανήλθε στο σωστό δρόμο λέει πολλά για τη σχέση των αδερφών. Δεν έγινε πολύ γλυκανάλατο. Δεν την αποδέχτηκαν πραγματικά αλλά η ίδια σίγουρα άλλαξε.

    Φώσετ: Μπορεί να ακούγεται ανόητο, αλλά θέλαμε να έχουμε ένα ευτυχισμένο τέλος. Θέλαμε οι ήρωες με τους οποίους περάσαμε τόσο χρόνο μαζί να έχουν ένα ελπιδοφόρο, αισιόδοξο τέλος. Αυτό ήταν το κυρίαρχο συναίσθημά μας, να τελειώσουμε με μια νότα αισιοδοξίας.

     

    Πόσο μεγάλη πρόκληση ήταν για σας αυτή η τελική σκηνή της ομάδας στην αυλή;

    Φώσετ: Αυτή η σκηνή ήταν εξαιρετικά σημαντική για τις προσδοκίες των φαν. Ήταν δύσκολο να αποδοθεί σωστά, γιατί ήταν μεγάλη και δύσκολη σκηνή. Κάθε μέρα στο γύρισμα υπήρχε εκείνη η πίεση της αναμονής για το πώς θα έβγαινε τελικά. Αυτές οι τελευταίες σκηνές, οι σκηνές στην αυλή με τις τέσσερις ηρωίδες και φυσικά η σκηνή της γέννας ήταν ίσως οι πιο συναισθηματικές και δύσκολες, απλά και μόνο επειδή ήταν οι τελευταίες. Ήταν το τέλος των χαρακτήρων που αγαπήσαμε τόσο.

    Μάνσον: Πραγματικά πιεστήκαμε πολύ σε αυτές τις σκηνές –ήταν πολύ μεγάλες. Η σκηνή της γέννας κρατάει ώρα. Ίσως όχι τόσο στο χαρτί, όσο στην οθόνη. Και η σκηνή στο τέλος, στην αυλή της Άλισον, κι αυτή είναι μεγάλη σκηνή. Για την Τατιάνα, τον Τζόρνταν Γκαβάρις και την Κάθριν Αλεξάντρε ιδιαίτερα ήταν ακροβασία σε τεντωμένο σκοινί. Και για τους υπόλοιπους διπλούς ρόλους το ίδιο, μιας και είναι μια σκηνή και με τους τέσσερις κλώνους.

    Φώσετ: Από τεχνικής άποψης, όταν έχεις κάνει χορευτικά πάρτι και γέννες μωρών και μεγάλες σκηνές δείπνου με τους κλώνους, είναι πραγματικά πολύ απλό να κάτσεις κάτω τέσσερις γυναίκες και να τις βάλεις να κουβεντιάζουν. Σ’ αυτό το σημείο, όλα έχουν να κάνουν με την ερμηνεία. Κάθε μέρα ολοκληρώναμε έναν χαρακτήρα. Αυτή η σκηνή στην αυλή ήταν η τελευταία φορά που είδαμε την Κοσίμα. Όταν ακούστηκε το «στοπ» σήμανε το τέλος της Κοσίμα. Δεν θα την ξαναβλέπαμε. Και ήταν λυπηρό. Είχαμε πολλές τέτοιες δύσκολες στιγμές όπου κάποιος έφευγε.

     

    Σ’ αυτό το σημείο, πόσες σοβαρές κουβέντες έχουν γίνει για κάποιο spinoff ή κάποια ταινία;

     

    Μάνσον: Το Orphan Black ξεκίνησε το 2001 ως μια κινηματογραφική ιδέα που είχαμε ο Τζον κι εγώ, αλλά δεν θα μπορούσαμε ποτέ να περιλάβουμε όλο αυτό το τρελό σύμπαν σε μια μόνο ταινία. Ίσως να μπορούμε να το κάνουμε τώρα. Τώρα που αφηγηθήκαμε μια τέτοια ιστορία στην τηλεόραση, ίσως και να υπάρχει ένα κόνσεπτ που να υποστήριζε ενός τέτοιου είδους προβολής. Αυτή τη στιγμή όμως ξεκουραζόμαστε και εμείς και οι χαρακτήρες της σειράς. Έχω την αίσθηση ότι θα επιστρέψουν όμως και θα μας στοιχειώσουν με τον καλύτερο τρόπο.

    Φώσετ: Κι εγώ το πιστεύω αυτό. Για τόσα πολλά χρόνια, αυτή η σειρά δεν ήταν μόνο το δικό μας παιδί, του Γκρέαμ και δικό μου, αλλά και πολλών άλλων ανθρώπων. Γεννήθηκε από πάθος, ενθουσιασμό και δέος. Άλλαξε εντελώς τη ζωή όλων μας και πραγματικά ελπίζω ο κόσμος να συνεχίσει να ανακαλύπτει τη σειρά και να κερδίσουμε περισσότερους θεατές στα επόμενα χρόνια.

    Μάνσον: Και για τους δυό μας, το Κλαμπ των Κλώνων, αυτή η οικογένεια που μεγάλωσε μέσα από τη σειρά, είναι το πεπρωμένο μας. Ευχόμαστε σε όλους ό,τι καλύτερο και ελπίζουμε να συνεχίσουν να δημιουργούν, να κάνουν τις δικές τους οικογένειες, να συνεχίσουν να στηρίζουν ο ένας τον άλλον και να συνεχίσουν να τιμούν το πιο σημαντικό θέμα της σειράς, που δεν είναι άλλο από την δύναμη της διαφορετικότητας. Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, ελπίζω αυτή η ιδέα να έχει απήχηση στον κόσμο και οι άνθρωποι να συνεχίσουν να τη μεταδίδουν παντού.

    Share it!!
      Facebook

      Tags: ,