“Outlander”: Η πρεμιέρα της σεζόν φέρνει Ζωή, Θάνατο, και Ξινισμένο γάλα

September 23, 2017
By
Facebook
Share it!!

    Στην τρίτη σεζόν, στο πρώτο επεισόδιο με τίτλο «Μαζί στη μάχη», ο Τζέιμι αγωνίζεται να επιβιώσει από μια ιστορική μάχη, ενώ η Κλαιρ μάχεται για τη θέση της ως γυναίκα το 1948.

    Αγάπη χωρίς ανταπόκριση

    Κατά βάθος, το έπος της Νταϊάνα Γκάμπαλντον είναι ένα ρομαντικό ειδύλλιο που περιγράφει πώς η αγάπη κατακτά τα πάντα: πόλεμο, ηπείρους, ακόμη και το ταξίδι στο χρόνο. Οι θεατές λατρεύουν να αγαπάνε με πάθος και κάποιες φορές με σκληρότητα τον Τζέιμι Φρέιζερ και την Κλαιρ Ράνταλ/Φρέιζερ. Και αυτό κάνει την τρίτη σεζόν μια δύσκολη απόφαση –μια σεζόν που χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι οι εραστές έχουν χωριστεί για σχεδόν δύο δεκαετίες. Αντί να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε η δεύτερη σεζόν, με την Κλαιρ, την κόρη της Μπριάνα και τον ιστορικό Ρότζερ να εντοπίζουν τον –υποτίθεται- νεκρό Τζέιμι μέσα από τα ιστορικά βιβλία – το “Outlander” επιστρέφει στην περίοδο λίγο μετά το χωρισμό του Τζέιμι και της Κλαιρ για να ψάξει λίγο βαθύτερα μέσα σε αυτόν τον χαμένο χρόνο. Υπάρχει σίγουρα πολλή ιστορία για να καλυφθούν 20 χρόνια, αλλά όσο οι συγγραφείς πέφτουν στην παγίδα να τη διηγούνται, τόσο περισσότερο χρόνο μένει χωριστά το ζευγάρι που όλοι περιμένουν να δουν. Αυτό κάνει τη συγκεκριμένη σεζόν σκληρή, αλλά πλούσια σε γεγονότα.

    Μια αιματηρή μάχη

    Θα μπορούσατε να χορτάσετε ποτέ να βλέπετε τον Σαμ Χιούαν να τρέχει με όλη του τη δύναμη φορώντας ένα κιλτ σε ένα πεδίο μάχης ενάντια στο βρετανικό στρατό; Αν οι φλασμπάκ σκηνές στο Κάλοντεν είναι ενδεικτικές για το ότι η απάντηση είναι όχι, σίγουρα δεν μπορείτε. Ο πρώτος κανόνας της αφήγησης είναι ότι πρέπει να δείξει, όχι να πει, κι έτσι, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι το Κάλοντεν δεν είχε καλή κατάληξη για τον Κάρολο Εδουάρδο Στιούαρτ και τους πιστούς οπαδούς του, η παρουσίαση των γεγονότων μέσω των αποσπασματικών αναμνήσεων του Τζέιμι ήταν ένας αριστοτεχνικός τρόπος αφήγησης των γεγονότων όπως τα έβλεπε ο ίδιος, χωρίς υπερβολές για την θλιβερή ήττα των ανδρών του.

    Ήταν επίσης ένας εξαιρετικός τρόπος για να τελειώσει το κεφάλαιο του Μπλακ Τζακ Ράνταλ χωρίς να δραματοποιηθεί υπερβολικά αυτό που, τελικά, ήταν ένας αδιάφορος θάνατος. Ο θάνατός του έπρεπε να έρθει από τον Τζέιμι, αν αναλογιστεί κανείς όλα όσα είχε περάσει ο Τζέιμι στα χέρια του στις δύο πρώτες σεζόν. Χωρίς να παραμείνει υπερβολικά πολύ σε αυτό το γεγονός, η σειρά τελικά έκλεισε αυτό το κεφάλαιο, προσφέροντας παράλληλα περισσότερο σχολιασμό για την ωμή βιαιότητα του θανάτου σε ένα πεδίο μάχης.

    Παίζοντας τους οικογενειάρχες

    Εν τω μεταξύ, στη Βοστώνη του 1948, η Κλαιρ και ο Φρανκ προσπάθησαν να ζήσουν μια οικογενειακή ζωή, σαν να μην είχε εξαφανιστεί η Κλαιρ για δύο χρόνια και είχε επιστρέψει έγκυος κουβαλώντας το παιδί ενός άλλου. Για την Κλαιρ, ο αγώνας ήταν αγώνας επιβίωσης. Το να αφήσει πίσω το παρελθόν και να εστιάσει στο μέλλον ήταν ο μόνος τρόπος για να ξεχάσει τον Τζέιμι, ενώ θα εξακολουθούσε να μένει πιστή στις επιθυμίες του να κρατήσει το παιδί του ασφαλές. Για τον Φρανκ, το να μεγαλώσει το παιδί της Κλαιρ ήταν η μόνη ευκαιρία που μπορούσε να έχει ποτέ για να γίνει πατέρας, γνωρίζοντας τώρα με βεβαιότητα ότι δεν μπορούσε να κάνει δικό του παιδί. Για έναν ιστορικό όπως ο Φρανκ, το να μην αφήσει απογόνους πρέπει να ήταν πολύπλοκο. Αν προσθέσουμε και την απώλεια της γυναίκας που αγαπούσε από έναν άνθρωπο που μπορεί να υπήρξε ή να μην υπήρξε στο παρελθόν και ένα αίσθημα ευθύνης για τη φροντίδα της μετά τον πόλεμο, θα δούμε ότι αυτός ο διακανονισμός φαίνεται να είναι ο πιο ηθικός και ο πιο πρακτικός και για τους δύο. Φυσικά, αυτό δεν σήμαινε ότι δεν υπήρχαν εντάσεις, καθώς η Κλαιρ αγωνιζόταν να προχωρήσει και ο Φρανκ πάλευε να μπει στη ζωή της, κάτι που τους έκανε να απομακρύνονται ακόμη περισσότερο, παρά το γεγονός ότι ζούσαν κάτω από την ίδια, θεωρητικά ειδυλλιακή στέγη.

    Απολογισμός θανάτου

    Μία από τις πιο σκληρές στιγμές του επεισοδίου ήταν όταν βλέπαμε τον αποστασιοποιημένο τρόπο με τον οποίο τα «Κόκκινα Παλτά» (οι Βρετανοί στρατιώτες) αποτελείωναν τους τραυματίες κατοίκους των Χάιλαντς στο ήσυχο πεδίο της μάχης, όπου τα σώματα συσσωρεύονταν μετά την προβλεπόμενη ήττα. Κανένας δεν θα μπορούσε να κατηγορήσει τον αγγλικό στρατό ότι ήταν σπλαχνικός, ειδικά καθώς ακολουθούσαν εντολές να εκτελούν νέους, ηλικιωμένους, άρρωστους και άτυχους. Αυτό συνεχίστηκε όταν ένα σύνταγμα στρατού συναντήθηκε τυχαία με τους επιζώντες -συμπεριλαμβανομένων του Τζέιμι και του Ρούπερτ, και τους εκτέλεσαν όλους εκτός από τον Τζέιμι. Σίγουρα, ήταν ένας από τους πιο έντιμους τρόπους για να φύγεις από μια τέτοια αιματηρή μάχη, αλλά ο σκληρός τρόπος με τον οποίο έγινε όλη η επιχείρηση ήταν μια έντονη υπενθύμιση ότι δεν υπάρχουν πραγματικά νικητές όταν πρόκειται για πόλεμο.

    Μια ανάμνηση από το παρελθόν

    Φυσικά, για να μπορέσει ο Τζέιμι να επιβιώσει τα επόμενα 20 χρόνια, έπρεπε να είναι η εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στα αποσπάσματα από «τα προηγούμενα» στην αρχή του επεισοδίου, οι θεατές είδαν τον Λόρδο Τζον Γκρέι, το παιδί στο οποίο ο Τζέιμι χάρισε τη ζωή, μετά που είχε προσπαθήσει να τον σκοτώσει πριν από τη μεγάλη μάχη. Αυτή η σχέση ήταν η σωτηρία του Τζέιμι, καθώς ο μεγαλύτερος αδελφός εκείνου του αγοριού αναγκάστηκε να κρατήσει τον όρκο του αδελφού του και να του ανταποδώσει τη χάρη, κι έτσι ο Τζέιμι απομακρύνθηκε από το πεδίο μάχης με ένα κάρο, αντί να εκτελεστεί μαζί με τους υπόλοιπους επιζώντες. Είναι αστείο το πόσα πολλά μπορεί να σημαίνει για κάποιους η τιμή και πόσα λίγα για κάποιους άλλους σε περιπτώσεις πολέμου όπως αυτόν, αλλά ίσως είναι αλήθεια αυτό που λένε ότι καμία καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη. Σε αυτό το σημείο, ο Τζέιμι σίγουρα δεν είχε τίποτα για το οποίο να άξιζε να ζήσει και το να τον αναγκάσει κάποιος να συνεχίσει ήταν ίσως η σκληρότερη τιμωρία απ’ όλες.

    Η θέση της γυναίκας

    Η Κλαιρ υπέμενε τη δική της σκληρή τιμωρία, καθώς προσπαθούσε να ενταχθεί στην αμερικανική κουλτούρα μετά τον πόλεμο, μια εποχή που πολλές γυναίκες είχαν πάρει μια γεύση του τι σημαίνει να δουλεύουν ενώ οι άντρες λείπουν και άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι υπάρχουν ίσως περισσότερα στη ζωή από το μαγείρεμα, τη γέννηση των παιδιών και το καθάρισμα του σπιτιού. Αυτό είναι κάτι που η Κλαιρ γνώριζε πάντα, μιας και ήταν γεννημένη περιπλανώμενη και φεμινίστρια, έτσι ήταν άβολο να παρακολουθεί κανείς τον αγώνα της να προσαρμοστεί με τον τρόπο που το έκανε με το αφεντικό του Φρανκ στο πανεπιστήμιο.

    Είτε είχε συναντήσει τον Τζέιμι είτε όχι, η Κλαιρ δεν ήταν ποτέ φτιαγμένη για τέτοιου είδους ζωή. Στην πραγματικότητα, αν αυτή και ο Τζέιμι είχαν εγκατασταθεί απλά στο Λάλιμπροχ και έκαναν παιδιά, η κατάσταση θα ήταν ήρεμη για κάποιο διάστημα, αλλά τελικά, θα είχε επέλθει η πλήξη. Η Κλαιρ αφήνει το γάλα να χαλάσει και δεν μπορεί να κρατήσει αναμμένο το φούρνο· απλές δουλειές που κάθε γυναίκα υποτίθεται ότι μπορεί να κάνει εύκολα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η θεραπεύτρια-περσόνα της είναι τόσο σημαντική για τον χαρακτήρα της ηρωίδας – ακόμη και σε σπάνιες περιόδους οικογενειακής ευτυχίας, έχει προσθέσει ενθουσιασμό και σκοπό στη ζωή της. Δεν είναι συμπτωματικό ότι η Κλαιρ αναφέρει ότι η Ιατρική του Χάρβαρντ δέχεται τώρα πια και φοιτήτριες· στην πραγματικότητα, είναι μια σαφής ένδειξη ότι το να είναι μητέρα και σύζυγος δεν μπορεί ποτέ να είναι αρκετό για αυτόν τον χαρακτήρα.

    Απόγονοι που αντέχουν

    Εάν κάτι θα μπορούσε να κάνει την Κλαιρ να κυνηγήσει το όνειρό της για την ιατρική στην τωρινή χρονική πραγματικότητα, ήταν η στιγμή της γέννησης της Μπριάνα, όταν ο γιατρός την κοίμισε παρά την επιμονή της να μείνει ξύπνια. Δεδομένου του τι συνέβη με την αποβολή της, είναι κατανοητό ότι η Κλαιρ δεν θα ήθελε να χάσει και πάλι όλο τον έλεγχο – και το να φέρει το μωρό του Τζέιμι στον κόσμο ήταν ο μοναδικός λόγος για να επιστρέψει σε αυτή τη χρονική περίοδο. Θα ήταν τρομακτικό να επιτρέψει να γίνει οτιδήποτε θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη Μπριάνα ή τη γέννησή της.

    Τα νεογέννητα είναι επίσης ένας κρίκος που ενώνει τα ζευγάρια που προσπαθούν· καλυτερεύουν τα πάντα για μια σύντομη περίοδο που είναι γεμάτη από ορμόνες (και για εκείνους που το έχουν βιώσει, πιο δύσκολο για την περίοδο που ακολουθεί). Προς το παρόν, ο Φρανκ και η Κλαιρ φαίνεται να έχουν βάλει στην άκρη τις διαφορές τους και οι τηλεθεατές δεν γνωρίζουν αν ο Φρανκ τελικά θα στείλει το γράμμα που θα ζητά πληροφορίες για την κατάσταση του Τζέιμι. Αλλά η παρουσία του Τζέιμι μπόρεσε σίγουρα να γίνει αισθητή στη δεκαετία του 1940, όταν η νοσοκόμα τόσο ανέμελα σχολιάζει στην τελευταία ατάκα του επεισοδίου: «Από πού πήρε αυτά τα κόκκινα μαλλιά;» Είναι μια έντονη υπενθύμιση ότι αυτό το παιδί δεν θα είναι ποτέ το παιδί του Φρανκ, άσχετα από το πόσο πολύ το αγαπά και ότι ο Τζέιμι θα βρίσκεται πάντα ανάμεσα στην Κλαιρ και τον Φρανκ, ανεξάρτητα από το χρονικό πλαίσιο στο οποίο βρίσκονται.

    Σύμφωνα με τα βιβλία

    Ενώ στο τρίτο μυθιστόρημα, το “Voyager” [«Ο Ταξιδευτής»], η Γκάμπαλντον αφιερώνει αρκετές σελίδες για να περιγράψει τις δοκιμασίες που περνάνε ο Τζέιμι και η Κλαιρ μετά το χωρισμό τους, αφήνει περισσότερο χρόνο στη Μπριάνα, τον Ρότζερ και μια μελλοντική Κλαιρ να ανακαλύψουν τι συνέβη με τον Τζέιμι. Με το που ξεκινάει η σειρά με γεγονότα που συμβαίνουν αμέσως μετά την επιστροφή της Κλαιρ, αντί να μεταφερθεί δύο δεκαετίες μετά στο μέλλον, οι θεατές επενδύουν όλο και περισσότερο στις ιστορίες και έχουν καλύτερη αίσθηση των δοκιμασιών που οι δύο χαρακτήρες πέρασαν, ενώ ήταν χωριστά ο ένας από τον άλλον.

    Επιτρέπει επίσης στους θεατές να επενδύσουν στη σχέση της Μπριάνα και της Κλαιρ, ίσως τη δεύτερη πιο σημαντική στα βιβλία. Αλλά όπως είπαμε προηγουμένως, η ιστορία είναι, πάνω απ’ όλα, μια ιστορία αγάπης και οι αναγνώστες όπως και οι θεατές θα μετρούν τα λεπτά μέχρις ότου ο Τζέιμι και η Κλαιρ βρεθούν μαζί, ο ένας στο πλευρό του άλλου. Είναι κατάρα να είσαι χώρια για είκοσι ολόκληρα χρόνια.

    via

    Share it!!
      Facebook

      Tags: ,