Τι έχει να προσφέρει το The Orville στους φαν του Star Trek

December 30, 2017
By
Facebook
Share it!!

    Με αφορμή την ανακοίνωση της ανανέωσής του για δεύτερη σεζόν και την ημερομηνία προβολής του στο Ηνωμένο Βασίλειο το Δεκέμβριο, ας δούμε τους λόγους που οι φαν του Star Trek μπορεί να απολαύσουν το The Orville

    Κατ’ αρχάς, ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: αυτό το άρθρο δεν έχει σκοπό να παροτρύνει τους φαν του Star Trek να παρακολουθούν το The Orville αντί για το Star Trek: Discovery. Το Discovery είναι μια εκπληκτική σειρά –έχει καλοπαιγμένους, συναρπαστικούς χαρακτήρες, ενδιαφέρουσα πλοκή, εξαιρετικές εικόνες, πραγματικά απίστευτα διαστημόπλοια και στολές και έναν Νταγκ Τζόουνς που τον ακούμε να μιλάει στ’ αλήθεια. Από προσωπική εμπειρία, σας διαβεβαιώνω ότι μπορείτε να παρακολουθείτε και το Discovery και το The Orville και να τα απολαμβάνετε και τα δύο για διαφορετικούς λόγους.

    Αυτό το άρθρο, όμως, δεν αφορά το Discovery –παρόλο που η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Αφορά το The Orville. Τα πρώτα τρέιλερ της νέας σειράς του Σεθ ΜακΦάρλαν δείχνουν πολύ ενδιαφέροντα, αλλά δεν είναι πραγματικά αντιπροσωπευτικά της ίδιας της σειράς. Το πρώτο τρέιλερ εστιάζει απόλυτα στην απλή κωμωδία, κάτι που κάνει το Orville να μοιάζει με την τηλεοπτική μεταφορά του Galaxy Quest που θεωρούσαμε ότι δεν θα βλέπαμε ποτέ, ή ίσως με μια ωριαία εκδοχή του Red Dwarf. Κανένα από αυτά δεν είναι από μόνο του κακό, αλλά υποδηλώνουν μια ευρεία αίσθηση κωμωδίας που μάλλον παρωδεί το Star Trek, παρά το μιμείται. Από τη μια ο Σεθ ΜακΦάρλαν, δημιουργός του Family Guy, από την άλλη ένας Κυβερνήτης και μια πρώτη Αξιωματικός που ήταν κάποτε παντρεμένοι μεταξύ τους (ένας μηχανισμός προώθησης της πλοκής που, εκτός από ότι είναι ένας στρατιωτικός παραλογισμός, θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολλές άσχημες κατευθύνσεις), όλα αυτά οδηγούν σε μια σειρά που θα μπορούσε να είναι το Airplane! στο μη-συμβατικό, μη-επίσημο σύμπαν του Star Trek.

    Όμως, όλα αυτά δεν αντιπροσωπεύουν το στυλ της σειράς. Κάποια από αυτά οφείλονται στο ότι η σειρά βρίσκει σιγά σιγά τα πατήματά της μετά τον πιλότο. Κάποια από τα κωμικά στοιχεία του πρώτου επεισοδίου, ειδικά στη σκηνή που ο Κυβερνήτης και η Πρώτη Αξιωματικός ηθελημένα αρνούνται να δουν το πιθανό όφελος μιας νέας εφεύρεσης και κάνουν αστεία για μπανάνες, ρίχνουν τους τόνους τους καθώς η σειρά συνεχίζει. Το αμιγώς κωμικό στοιχείο υπάρχει ακόμα, αλλά στα επόμενα επεισόδια χρησιμοποιείται πιο πολύ για να προσδώσει ανθρώπινα χαρακτηριστικά στα μέλη του πληρώματος (που κάνουν εμετό όταν πανικοβάλλονται, κάνουν φάρσες ο ένας στον άλλον κλπ) παρά για να τους κάνει να φαίνονται σαν ηλίθιοι που δεν μπορούν να κουμαντάρουν σε καμία περίπτωση ένα διαστημόπλοιο. Η σχέση μεταξύ του Κυβερνήτη Μέρσερ (ΜακΦάρλαν) και της Αξιωματικού Γκρέισον (Αντριάνα Παλίκι) βρίσκεται συχνά στο παρασκήνιο και, όταν εμφανίζεται, αντιμετωπίζεται με αρκετή ευαισθησία. Η σειρά είναι περισσότερο κωμωδία-δράμα, παρά εξ’ ολοκλήρου κωμική, και σε αρκετές περιπτώσεις το δράμα είναι αυτό στο οποίο δίνεται περισσότερη έμφαση.

    Το the Orville δεν γίνεται με τίποτα να κρύψει ότι είναι ένα πανομοιότυπο παρακλάδι του σύμπαντος του παλιού Star Trek, που αντικατοπτρίζει όχι μόνο τα πρόσωπα του 1990, αλλά που επιστρέφει στις ρίζες του, στη δεκαετία του 1960. Αποτελείται από αυτοτελή επεισόδια, με τα στοιχεία της  βασικής υπόθεσης μέχρι τώρα να περιορίζονται στις προσωπικές σχέσεις των μελών του πληρώματος και εστιάζει περισσότερο σε ένα ολόκληρο καστ που καθοδηγείται από τον Κυβερνήτη, παρά σε έναν και μόνο χαρακτήρα. Η γενική προσέγγιση της σειράς είναι μάλλον ανάλαφρη· είναι μια ιδεαλιστική σειρά που δίνει έμφαση στην καλόκαρδη φύση του πληρώματος και πολλές φορές παρουσιάζεται ως ηθικοπλαστική, αφού εξετάζει τρέχοντα θέματα μέσα από το φακό της επιστημονικής φαντασίας.

    Για πολλούς φαν του Star Trek, κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά ανήκουν στο παρελθόν και αυτό είναι απόλυτα αποδεκτό, αν αυτό είναι το προσωπικό σας γούστο. Αλλά αν μια τηλεοπτική σειρά, μια ανάλαφρη προσέγγιση ή ένα ενιαίο καστ είναι πραγματικά τόσο αρχαία που δεν μπορούμε να τα παρακολουθήσουμε καν, σίγουρα δεν θα μας άρεσε καθόλου να βλέπουμε ξανά παλιές σειρές. Για κάποιους φαν, η προσέγγιση του Star Trek του 1990 (και του 1960), η τάση των ηρώων να αστειεύονται, άσχετα με το αν τους συμβαίνουν φοβερά πράγματα, είναι μέρος της γοητείας της σειράς. Δεν είναι μια πολύ μοντέρνα προσέγγιση σε μια εποχή στην οποία συνήθως παίρνουμε πολύ στα σοβαρά το τηλεοπτικό δράμα, αλλά μπορεί να υπάρξει χώρος για συναρπαστικές ιστορίες που, ενώ δεν αγνοούν και δεν αποφεύγουν πιο σκοτεινές καταστάσεις (όπως δεν έκανε αναμφισβήτητα το Star Trek), επιλέγουν να έχουν γενικά μια πιο χαλαρή προσέγγιση.

    Η σχετική σταθερότητα των εβδομαδιαίων περιπετειών με σταδιακές μόνο αλλαγές και μια εξέλιξη που χρειάζεται χρόνο μπορεί να έχει μια δική της γοητεία, η οποία επιτρέπει στους τηλεθεατές να εμβαθύνουν ή όχι πιο εύκολα στη σειρά –λιγότερο σχετικό σε μια εποχή streaming, ίσως, αλλά υπάρχει ακόμα η ευχαρίστηση του να απολαμβάνεις αυτό που ουσιαστικά είναι το τηλεοπτικό ισοδύναμο μιας σύντομης ιστορίας κάθε εβδομάδα. Αυτή η προσέγγιση επιτρέπει περισσότερη ποικιλία στη μυθοπλασία, στον τόνο και τον χώρο, έτσι κάποια επεισόδια μπορεί να είναι πιο σοβαρά από άλλα, κάποια έχουν περισσότερη και κάποια λιγότερη δράση, και τα λοιπά, χωρίς να βαραίνουν από μια σοβαρή και συχνά δυσάρεστη βασική πλοκή, η οποία πρέπει να παρουσιάζεται κάθε βδομάδα.

    Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι αυτή είναι μια σειρά που φτιάχτηκε από και για τους ανθρώπους που αγαπούν το Star Trek, με ένα πρόσωπο του αρχικού Star Trek να βρίσκεται ανάμεσα στο μόνιμο καστ (την κ. Σίσκο, Πένι Τζόνσον Τζέραλντ). Είναι μια σειρά με αληθινή ψυχή, που βάζει τους ήρωές της σε ηθικά διλήμματα από τα οποία δεν μπορούν κάποιες φορές να βρουν διέξοδο, ακριβώς όπως έκανε και το Star Trek. Περισσότερο απ’ όλα, αντιπροσωπεύει την ελπίδα. Ενώ το πλήρωμα του The Orville δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο ικανό ή τόσο έξυπνο όσο τα διάφορα πληρώματα που πέρασαν από το Enterprise, ενώ το ίδιο το διαστημόπλοιο σίγουρα δεν είναι η ναυαρχίδα του στόλου, όλοι είναι καλοπροαίρετοι, αποφασιστικοί και επινοητικοί. Μπορεί να είναι λίγο περισσότερο προσγειωμένοι, λίγο περισσότερο άξεστοι και λίγο περισσότερο ανθρώπινοι από αυτό που ονειρευόταν ο Ρόντενμπερρι για ένα καλύτερο μέλλον, αλλά όντως μας δίνουν το ελπιδοφόρο μήνυμα ότι οι άνθρωποι στο μέλλον θα είναι λιγότερο εγωιστές και ίσως λίγο περισσότερο ευγενείς απ’ ότι στην πραγματική ζωή.

    Για όσους θεωρούν ότι τα στοιχεία του Star Trek τα οποία υιοθετεί το The Orville ανήκουν στο παρελθόν ή ότι σκοπός τους είναι απλά να εξάπτουν τη νοσταλγία μας, το The Orville σίγουρα δεν είναι γι’ αυτούς. Οι φαν του Star Trek, ειδικά εκείνοι που δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στο Διαστημικό Σταθμό Εννιά, μάλλον δεν θα απολαύσουν ιδιαίτερα το The Orville, το οποίο αναμφίβολα υιοθετεί όλα τα στοιχεία που δεν απόλαυσαν τόσο από τις άλλες σειρές του Star Trek. Όμως, υπάρχουν και οι φαν που απόλαυσαν τον πιο ανάλαφρο τόνο, την περιστασιακή χαζομάρα και τη γενική αισιοδοξία του Star Trek, στο Star Trek: Η επόμενη γενιά και Star Trek: Βόγιατζερ (και στις πρώτες σεζόν του Star Trek: Enterprise). Για αυτούς τους φαν, το The Orville μπορεί τελικά να είναι η σειρά την οποία έψαχναν.

    via

     

     

    Share it!!
      Facebook

      Tags: ,